آیا فیستول واگیر دارد؟ این سؤال دقیقاً همان دغدغه‌ای است که بسیاری از بیماران بعد از شنیدن تشخیص فیستول مقعدی با آن روبه‌رو می‌شوند.

دیدن ترشحات چرکی، التهاب شدید، و شنیدن واژه‌هایی مثل «عفونت» یا «باکتری» باعث می‌شود ذهن به سمت بیماری‌های عفونی و مسری برود و نگرانی از انتقال فیستول به دیگران شدت بگیرد.

خیلی از افراد می‌ترسند این بیماری مانند سرماخوردگی یا بیماری‌های عفونی از طریق تماس بدنی یا حتی استفاده از سرویس بهداشتی عمومی منتقل شود.

برخی دیگر نگران‌اند که شاید رابطه جنسی باعث سرایت بیماری به شریک زندگی‌شان شود یا اعضای خانواده در معرض خطر ابتلا قرار بگیرند.

همین دغدغه‌ها گاهی اضطراب و استرس بیمار را چند برابر می‌کند و مانع از تصمیم‌گیری درست برای درمان می‌شود.

اما آیا واقعاً چنین تصوری درست است؟ در این مقاله به‌طور علمی و جامع بررسی می‌کنیم که فیستول چیست، چه تفاوتی با بیماری‌های عفونی دارد، و آیا باید نگران انتقال آن به اطرافیان بود یا خیر.

هدف ما این است که با پاسخ روشن به پرسش «آیا فیستول واگیر دارد»، همه ابهامات شما برطرف شود و با آگاهی بیشتری به سراغ درمان بروید.

اگر برایتان این سؤال پیش آمده که آیا فیستول خطرناک است یا نه، بهتر است همین ابتدا بدانید بی‌توجهی به این بیماری می‌تواند پیامدهایی داشته باشد که شاید حتی تصورش هم شما را نگران کند. توصیه می‌کنم قبل از ادامه مطالعه، این موضوع را بخوانید تا دید کامل‌تری نسبت به خطرات احتمالی پیدا کنید.

فیستول چیست؟

فیستول در تعریف علمی به ارتباط غیرطبیعی میان دو بافت یا اندام داخلی گفته می‌شود که در حالت طبیعی هیچ‌گونه اتصالی بین آن‌ها وجود ندارد.

یکی از شایع‌ترین انواع آن فیستول مقعدی است که به‌عنوان یک بیماری مقعدی شناخته می‌شود. این وضعیت معمولاً زمانی رخ می‌دهد که در اثر یک آبسه مقعدی درمان‌نشده، کانالی چرکی میان بافت داخلی رکتوم و سطح پوست اطراف مقعد ایجاد می‌شود.

تجمع چرک و ترشحات باعث شکل‌گیری یک مسیر دائمی می‌گردد که به مرور زمان علائمی مانند ترشح مداوم، التهاب بافتی، درد و حتی بوی ناخوشایند را به دنبال دارد.

بسیاری از بیماران وقتی با چنین علائمی روبه‌رو می‌شوند، نگران این موضوع هستند که آیا فیستول واگیر دارد یا خیر. دلیل این نگرانی شباهت علائم فیستول به برخی بیماری‌های عفونی است که واقعاً قابلیت سرایت دارند.

اما باید توجه داشت که گرچه بیشتر فیستول‌ها منشأ عفونی دارند و می‌توانند به شکل یک عفونت مزمن در بدن باقی بمانند، اما به معنای بیماری‌های مسری مانند آنفولانزا یا ایدز عمل نمی‌کنند و از فردی به فرد دیگر منتقل نمی‌شوند.

بنابراین، پاسخ علمی به پرسش «آیا فیستول واگیر دارد» این است که فیستول یک مشکل جدی پزشکی است، اما در گروه بیماری‌های مسری جای نمی‌گیرد و تهدیدی برای اطرافیان محسوب نمی‌شود.

آیا فیستول واگیر دارد؟

یکی از اصلی‌ترین سؤالاتی که ذهن بیماران را درگیر می‌کند این است که آیا فیستول واگیر دارد و می‌تواند مانند بیماری‌های عفونی به دیگران منتقل شود یا خیر.

پاسخ علمی و قطعی به این پرسش خیر است. فیستول مقعدی یک بیماری واگیردار محسوب نمی‌شود و به هیچ عنوان از فردی به فرد دیگر سرایت نمی‌کند.

علت بروز آن معمولاً یک عفونت داخلی یا انسداد غده‌های مقعدی است که به‌تدریج منجر به تشکیل کانال غیرطبیعی میان روده و پوست می‌شود. بنابراین برخلاف بیماری‌هایی که منشأ آن‌ها ویروس یا باکتری‌های مسری است، فیستول ارتباطی با انتقال بیماری از طریق تماس مستقیم یا غیرمستقیم ندارد.

برای درک بهتر می‌توان این وضعیت را با یک زخم چرکی روی دست مقایسه کرد. همان‌طور که ترشحات یک زخم چرکی از طریق تماس معمولی به اطرافیان منتقل نمی‌شود، فیستول هم از همین جنس است و نگرانی بابت سرایت فیستول به اطرافیان بی‌مورد است.

تفاوت مهمی که باید دانست، تفاوت میان عفونت مسری و عفونت غیرمسری است. عفونت مسری مانند آنفولانزا یا برخی بیماری‌های مقاربتی به‌راحتی از طریق هوا، خون یا تماس جنسی منتقل می‌شوند، اما فیستول در دسته بیماری‌های عفونی غیرمسری قرار می‌گیرد؛ یعنی منبع عفونت محدود به بدن خود بیمار است و قابلیت انتشار به دیگران را ندارد.

بنابراین اگر برای شما این دغدغه به وجود آمده که آیا فیستول واگیر دارد و ممکن است اعضای خانواده یا شریک جنسی‌تان در خطر باشند، باید بدانید که این نگرانی پایه علمی ندارد. مشکل اصلی فیستول مربوط به عوارض و آسیب‌های خود بیماری در بدن فرد مبتلاست و اطرافیان در معرض سرایت آن قرار نمی‌گیرند.

چه عواملی باعث ایجاد فیستول می‌شود؟

برای پاسخ دقیق‌تر به پرسش «آیا فیستول واگیر دارد»، باید ابتدا ریشه‌های ایجاد این عارضه را بشناسیم. فیستول معمولاً حاصل فرآیندهای التهابی و عفونیِ پایدار در بدن خودِ بیمار است و منشأ بیرونیِ مسری ندارد.

مهم‌ترین علل فیستول عبارت‌اند از:

• آبسهٔ درمان‌نشده: تجمع چرک در اطراف مقعد که به‌مرور راهی به سطح پوست باز می‌کند و کانال غیرطبیعی می‌سازد. این آبسه‌ها غالباً به‌صورت آبسهٔ چرکی تظاهر می‌کنند و اگر به‌موقع تخلیه و درمان نشوند، به فیستول تبدیل می‌شوند.

• عفونت‌های مزمنِ غدد مقعدی: انسداد و عفونت مکرر غدد سبب تداوم ترشح و شکل‌گیری مسیر ارتباطی بین رکتوم و پوست می‌شود؛ نمونه‌ای از التهاب مزمن که درون بدن شکل می‌گیرد.

• بیماری کرون و دیگر بیماری‌های التهابی روده: در بیماری التهابی روده، التهاب عمقی دیوارهٔ روده می‌تواند به ایجاد تونل‌های التهابی و نهایتاً فیستول منجر شود.

• ضربه یا پیامد جراحی: آسیب بافتی ناشی از تروما یا برخی اعمال جراحی در ناحیهٔ مقعد و پیرامون آن، زمینهٔ ایجاد کانال غیرطبیعی را فراهم می‌کند.

نکتهٔ کلیدی این است که هیچ‌یک از عوامل بالا به «واگیردار بودن» ارتباطی ندارد. این‌ها فرآیندهایی درون‌زاد هستند و از فردی به فرد دیگر منتقل نمی‌شوند؛ بنابراین پاسخ به پرسش «آیا فیستول واگیر دارد» همچنان خیر است.

به بیان ساده، همان‌طور که یک زخم چرکیِ موضعی صرفِ تماس معمولی را به «انتقال بیماری» تبدیل نمی‌کند، فیستول نیز از جنس عفونت‌های غیرمسری است و نگرانی از سرایت آن از طریق تماس مستقیم یا حضور در کنار بیمار، پایهٔ علمی ندارد.

وظیفهٔ اصلی در مدیریت این عارضه، تشخیص به‌موقع و درمان علت‌های زمینه‌ای (از آبسه تا التهاب روده) است، نه ترس از عفونت مسری یا سایر بیماری‌های عفونی.

چرا بعضی‌ها فکر می‌کنند فیستول مسری است؟

وقتی کاربری در اینترنت جست‌وجو می‌کند «آیا فیستول واگیر دارد» و همزمان با علائمی مثل ترشح چرکی، بوی ناخوشایند، درد و گاهی تب روبه‌رو می‌شود، ذهنش به‌سمت بیماری‌های عفونی و «سرایت بیماری» می‌رود.

شباهت ظاهری این نشانه‌ها با عفونت‌های مسری، همراه با ترس از بیماری‌های ناحیهٔ مقعد و تابوی حرف‌زدن دربارهٔ مشکلات مقعدی، زمینهٔ شکل‌گیری باورهای غلط را تقویت می‌کند. سوءبرداشت رایج دیگر، یکسان‌پنداشتن عبارت «عفونی» با «مسری» است؛ درحالی‌که بسیاری از عفونت‌ها غیرمسری‌اند و محدود به بدن خودِ فرد می‌مانند.

دلایل رایج این سوءبرداشت‌ها:

• شباهت به بیماری عفونی: وجود چرک و ترشح، التهاب و درد، از دور شبیه عفونت‌های مسری به‌نظر می‌رسد.

• برداشت نادرست از واژهٔ «عفونی»: خیلی‌ها هر عفونتی را مساوی با انتقال بیماری از طریق تماس مستقیم یا وسایل مشترک می‌دانند.

• کمبود آگاهی و تابو: سکوت دربارهٔ بیماری‌های مقعدی و احساس خجالت، فرصت تصحیح اطلاعات را کم می‌کند و باور غلط را پایدار نگه می‌دارد.

• تجربه‌های مرتبط با STIها: بعضی‌ها فیستول را با بیماری‌های مقاربتیِ واقعاً مسری اشتباه می‌گیرند.

برای جمع‌بندی باید تأکید کرد:

پاسخ علمی به پرسش «آیا فیستول واگیر دارد» منفی است. همان‌طور که یک زخم چرکیِ موضعی صرفِ تماس معمولی به دیگران منتقل نمی‌شود، فیستول نیز از همین جنس است؛ یعنی ممکن است عفونت و التهاب داشته باشد، اما در دستهٔ عفونت‌های غیرمسری قرار می‌گیرد و نگرانی از سرایت به اطرافیان، مبنای علمی ندارد.

بر اساس گزارش علمی منتشرشده در وب‌سایت iBilaserTherapy، پاسخ به پرسش «آیا فیستول واگیر دارد؟» کاملاً روشن است.

در این مقاله معتبر تأکید شده که فیستول مقعدی یک بیماری غیرمسری است و هیچ خطری برای اطرافیان ندارد. به بیان دیگر، شما نمی‌توانید فیستول را از فرد دیگری بگیرید و یا به دیگران منتقل کنید.

این سایت با نگاهی علمی، علاوه بر توضیح علت‌های اصلی بروز فیستول مانند آبسه و التهاب مزمن، به‌طور شفاف این باور غلط را که فیستول نوعی بیماری واگیردار است، رد می‌کند. برای مطالعه متن کامل می‌توانید به وب‌سایت iBilaserTherapy

آیا فیستول از راه رابطه جنسی منتقل می‌شود؟

یکی از مهم‌ترین دغدغه‌های بیماران این است که آیا فیستول واگیر دارد و امکان دارد از طریق رابطه جنسی به شریک زندگی منتقل شود یا خیر.

پاسخ علمی روشن است: فیستول واگیر ندارد و حتی در زمان برقراری رابطه نیز به فرد مقابل سرایت نمی‌کند. علت اصلی این عارضه معمولاً یک آبسه یا التهاب داخلی در غدد مقعدی است و به هیچ عنوان با مسیر انتقال بیماری‌های مقاربتی شباهت ندارد.

البته باید به یک نکته مهم توجه کرد: گرچه انتقال از طریق رابطه در مورد فیستول امکان‌پذیر نیست، اما رابطه جنسی مقعدی می‌تواند با ایجاد فشار و تحریک بافت‌های آسیب‌دیده، علائم فیستول را بدتر کند.

این فشار باعث افزایش ترشحات، التهاب بیشتر و حتی باز شدن مجدد کانال فیستولی می‌شود. بنابراین توصیه پزشکان این است که تا زمان درمان قطعی، از برقراری رابطه جنسی مقعدی پرهیز شود.

برای درک بهتر این موضوع کافی است فیستول را با یک بیماری مقاربتی واقعی مقایسه کنیم. بیماری‌هایی مانند زگیل تناسلی (HPV) یا هرپس به‌طور مستقیم از طریق تماس جنسی منتقل می‌شوند، زیرا عامل آن‌ها ویروس یا باکتری مسری است.

اما فیستول در زمره این بیماری‌ها قرار نمی‌گیرد؛ چون منشأ آن یک عفونت غیرمسری در بدن خود بیمار است و هیچ خطر سرایتی برای شریک جنسی ندارد.

در نتیجه اگر ذهن شما درگیر این پرسش است که «آیا فیستول واگیر دارد و از طریق رابطه منتقل می‌شود؟» پاسخ قطعی منفی است. فیستول بیماری‌ای جدی و دردناک است که باید درمان شود، اما برخلاف بیماری‌های عفونی یا مقاربتی، تهدیدی برای شریک زندگی از نظر انتقال بیماری محسوب نمی‌شود.

خطر ابتلا به فیستول برای اطرافیان

اگر هنوز برایتان سؤال است که آیا فیستول واگیر دارد و ممکن است اعضای خانواده یا شریک زندگی‌تان در معرض انتقال بیماری باشند، پاسخ روشن و علمی خیر است.

فیستول یک مسیر ارتباطیِ غیرطبیعیِ درون‌بدنی است که معمولاً به‌دنبال آبسه و التهاب مزمن در غدد مقعدی شکل می‌گیرد؛ بنابراین سازوکار سرایتی شبیه بیماری‌های عفونی ندارد و ابتلا به فیستول در اطرافیان اتفاق نمی‌افتد.

تماس روزمره، زندگی زیر یک سقف، استفادهٔ معمول از سرویس بهداشتی، ظروف یا لباس‌شویی، خطری برای دیگران ایجاد نمی‌کند.

آنچه اهمیت دارد، این است که تنها خودِ فرد مبتلا باید مسیر درمان و مراقبت بهداشتی دقیق را دنبال کند تا ترشح، درد و عود بیماری کنترل شود؛ اطرافیان نیازی به اقدام خاصی برای پیشگیری از «سرایت» ندارند، چون سرایتی در کار نیست.

با این حال، رعایت چند نکتهٔ عملی به بهبود بیمار کمک می‌کند و از آلودگی محیطی جلوگیری می‌کند (نه برای جلوگیری از انتقال):

• تعویض منظم پانسمان و خشک نگه‌داشتن ناحیه؛ شست‌وشو با آب ولرم و شویندهٔ ملایم.

• شستن دست‌ها قبل و بعد از تعویض پانسمان؛ در صورت نیاز استفاده از دستکش یک‌بارمصرف.

• استفاده از پد جاذب برای مدیریت ترشح و دورریختن صحیح زباله‌های پانسمانی.

• پوشیدن لباس زیر نخی و آزاد؛ پرهیز از نشستن طولانی و فشار مستقیم روی ناحیه.

• رژیم پرِفیبر، آب کافی و مدیریت یبوست برای کاهش تحریک بافت‌ها (اقدامات پیشگیری از تشدید علائم).

• خودداری از رابطهٔ جنسی مقعدی تا تکمیل درمان (برای جلوگیری از بدتر شدن علائم، نه به‌دلیل «خطر سرایت»).

جمع‌بندی:

از منظر علمی، آیا فیستول واگیر دارد؟ خیر. اطرافیان و شریک زندگی در معرض انتقال بیماری نیستند؛ تمرکز باید بر درمان اصولی، پیگیری پزشکی و رعایت مراقبت‌های بهداشتی توسط خودِ بیمار باشد تا علائم کنترل شود و کیفیت زندگی بهبود یابد.

عوارض فیستول اگر درمان نشود

بسیاری از بیماران به دلیل خجالت، ترس از جراحی یا امید به بهبود خودبه‌خودی، درمان فیستول را به تعویق می‌اندازند. اما واقعیت این است که نادیده‌گرفتن بیماری می‌تواند پیامدهای جدی به دنبال داشته باشد.

در این میان یک دغدغه پرتکرار مطرح می‌شود که «آیا فیستول واگیر دارد و ممکن است برای اطرافیان خطر ایجاد کند؟» پاسخ همچنان منفی است؛ چراکه تمام عوارض فیستول تنها متوجه خود بیمار است و ارتباطی با سرایت یا انتقال به دیگران ندارد.

مهم‌ترین خطرات عدم درمان فیستول عبارت‌اند از:

• عفونت گسترده و التهاب شدید: تجمع مکرر چرک در مسیر فیستول می‌تواند باعث التهاب بافت‌های اطراف شود و عفونت را به عمق بیشتری از بدن گسترش دهد.

• آبسه مقعدی مکرر: فیستول درمان‌نشده اغلب همراه با آبسه مقعدی‌های پی‌درپی است که تخلیه چرک، درد و ناراحتی شدید ایجاد می‌کنند.

• درد مزمن و کاهش کیفیت زندگی: فشار مداوم در ناحیه مقعدی، درد هنگام نشستن یا دفع مدفوع و سوزش از شایع‌ترین پیامدهاست.

• بی‌اختیاری مدفوع: در موارد پیشرفته، التهاب و تخریب بافتی می‌تواند به آسیب اسفنکترهای مقعدی منجر شود و کنترل دفع را مختل کند.

• ایجاد مسیرهای فیستولی جدید: گاهی فیستول قدیمی به چند شاخه منشعب می‌شود و درمان را دشوارتر می‌کند.

نکته کلیدی اینجاست که این عوارض به‌هیچ‌وجه مربوط به انتقال بیماری به دیگران نیست. فیستول برخلاف بیماری‌های عفونی، سرایتی ندارد؛ اما اگر بیمار درمان را به تعویق بیندازد، خود او با چرخه‌ای از عفونت، التهاب و آبسه‌های مکرر مواجه خواهد شد.

بنابراین اگر دغدغه شما همچنان این است که «آیا فیستول واگیر دارد»، باید بدانید خطر اصلی در بی‌توجهی به درمان است، نه تهدید اطرافیان. پیگیری پزشکی و درمان به‌موقع تنها راه جلوگیری از این خطرات عدم درمان خواهد بود.

بهترین راهکار برای درمان فیستول

پس از پاسخ به پرسش پرتکرار «آیا فیستول واگیر دارد»، اکنون باید به مهم‌ترین بخش یعنی شیوه‌های درمان بپردازیم.

همان‌طور که بارها تأکید شد، فیستول از نظر علمی بیماری واگیردار نیست و هیچ خطری برای اطرافیان ندارد؛ بنابراین درمان آن صرفاً برای حفظ سلامت و بهبود کیفیت زندگی خودِ بیمار ضروری است، نه برای جلوگیری از انتقال به دیگران.

امروزه چندین روش معتبر برای درمان فیستول وجود دارد که انتخاب آن‌ها به شرایط بیمار، عمق و نوع فیستول بستگی دارد:

• جراحی فیستول: روشی کلاسیک و پرکاربرد که طی آن مسیر فیستول باز یا ترمیم می‌شود. در موارد پیچیده‌تر، ممکن است نیاز به تکنیک‌های جراحی پیشرفته برای حفظ اسفنکتر مقعد باشد.

• لیزر فیستول: یک روش نوین و کم‌تهاجمی که با استفاده از انرژی لیزر، کانال فیستول بسته می‌شود. این شیوه معمولاً خونریزی کمتر، درد محدودتر و دوره نقاهت کوتاه‌تری نسبت به جراحی سنتی دارد.

• مراقبت‌های پزشکی و بهداشتی: حتی پس از جراحی یا لیزر، رعایت دقیق مراقبت‌های بعد از عمل اهمیت ویژه‌ای دارد. شامل شست‌وشوی روزانه با آب ولرم، مصرف داروهای تجویزی، رژیم غذایی پرفیبر و پرهیز از یبوست.

بیماران باید بدانند که هرچند ممکن است این عارضه دردناک و پرهزینه باشد، اما تنها راه جلوگیری از عوارض جدی، درمان اصولی آن است.

اگر هنوز این نگرانی در ذهن شما وجود دارد که «آیا فیستول واگیر دارد و درمان به‌خاطر انتقال به دیگران لازم است؟» پاسخ منفی است. درمان صرفاً برای کنترل عفونت، کاهش درد، پیشگیری از آبسه‌های مکرر و بازگرداندن کیفیت زندگی به بیمار انجام می‌شود.

به بیان دیگر، چه از طریق جراحی فیستول و چه با بهره‌گیری از لیزر فیستول، مسیر بهبودی یک مسیر شخصی است و به اطرافیان ارتباطی ندارد. آنچه اهمیت دارد، اقدام سریع و جدی برای درمان و رعایت کامل توصیه‌های پزشکی است تا فیستول به یک مشکل مزمن و پیچیده تبدیل نشود.

نتیجه‌گیری

فیستول مقعدی یکی از بیماری‌های عفونی دستگاه گوارش تحتانی است که اگرچه می‌تواند علائم آزاردهنده‌ای مانند درد، ترشح، التهاب و آبسه‌های مکرر ایجاد کند، اما از نظر علمی در دسته بیماری‌های غیرمسری قرار می‌گیرد.

بنابراین، پاسخ قطعی به پرسش همیشگی بیماران یعنی «آیا فیستول واگیر دارد؟» این است که خیر، فیستول واگیر ندارد و هیچ خطری برای خانواده، شریک زندگی یا اطرافیان ایجاد نمی‌کند.

بسیاری از افراد به دلیل مشاهده ترشحات چرکی یا شباهت علائم با بیماری‌های عفونی دچار اضطراب می‌شوند و تصور می‌کنند احتمال انتقال بیماری به دیگران وجود دارد.

این نگرانی یک باور غلط است که ناشی از کمبود آگاهی درباره تفاوت بین عفونت‌های مسری و غیرمسری می‌باشد.

آنچه واقعاً اهمیت دارد نه سرایت بیماری، بلکه پیامدهای عدم درمان برای خودِ بیمار است؛ چراکه بی‌توجهی می‌تواند منجر به عفونت‌های گسترده‌تر، تشکیل آبسه‌های جدید، درد شدید و حتی مشکلاتی مثل بی‌اختیاری مدفوع شود.

درمان فیستول تنها زمانی مؤثر خواهد بود که به‌موقع و با روش‌های پزشکی مناسب مانند جراحی فیستول یا لیزر فیستول انجام شود. رعایت دقیق مراقبت‌های بعد از عمل، اصلاح سبک زندگی و مراجعه منظم به پزشک از عوامل کلیدی برای جلوگیری از عود بیماری هستند.

اگر شما یا یکی از نزدیکانتان با فیستول درگیر هستید و همچنان این دغدغه ذهنی را دارید که «آیا فیستول واگیر دارد»، باید بدانید نگرانی از سرایت به اطرافیان بی‌پایه است؛ اما نادیده‌گرفتن درمان برای خودتان خطرناک خواهد بود.

بهترین اقدام این است که هرچه سریع‌تر به یک پزشک متخصص مراجعه کنید تا مسیر درمان قطعی آغاز شود و کیفیت زندگی شما به حالت طبیعی بازگردد.

 در نهایت، فیستول بیماری‌ای است که باید جدی گرفته شود، اما نه به خاطر انتقال به دیگران، بلکه به دلیل عوارضی که در صورت بی‌توجهی، تنها دامن‌گیر خودِ بیمار خواهد شد.

سؤالات متداول درباره آیا فیستول واگیر دارد؟

آیا فیستول از طریق تماس بدنی منتقل می‌شود؟

خیر. فیستول مقعدی یک بیماری غیرمسری است و از طریق تماس روزمره مانند دست‌دادن، بغل‌کردن یا استفاده از وسایل مشترک سرایتی ندارد. سرایت فیستول تنها یک تصور غلط است و پایه علمی ندارد.

آیا فیستول از طریق توالت عمومی قابل انتقال است؟

خیر. استفاده از توالت عمومی باعث انتقال فیستول نمی‌شود. این بیماری ناشی از آبسه‌های درمان‌نشده یا التهاب مزمن غدد مقعدی است و به هیچ عنوان مانند بیماری‌های عفونی از محیط به فرد دیگر منتقل نمی‌شود.

آیا فیستول یک بیماری مقاربتی است؟

خیر. فیستول مقعدی در گروه بیماری‌های مقاربتی قرار نمی‌گیرد. برخلاف بیماری‌هایی مثل زگیل تناسلی یا هرپس که از راه رابطه جنسی سرایت می‌کنند، فیستول از نوع عفونت فیستول داخلی و غیرمسری است و امکان انتقال از طریق رابطه وجود ندارد.

آیا امکان دارد فیستول به دلیل بهداشت فردی ضعیف مسری شود؟

خیر. بهداشت فردی ضعیف باعث مسری‌شدن فیستول نمی‌شود. اما رعایت نکردن اصول بهداشتی می‌تواند علائم را بدتر کرده و خطر ایجاد آبسه یا عود بیماری را افزایش دهد. بنابراین مراقبت‌های بهداشتی بیشتر برای کنترل بیماری و کاهش درد و ترشح ضروری است.

آیا فیستول از طریق رابطه جنسی مقعدی منتقل می‌شود؟

خیر. فیستول واگیر ندارد و رابطه جنسی باعث انتقال فیستول به شریک جنسی نمی‌شود. با این حال، رابطه مقعدی می‌تواند التهاب و علائم بیماری را تشدید کند، بنابراین توصیه می‌شود تا زمان درمان کامل از این نوع رابطه خودداری شود.

آیا امکان دارد فیستول خودبه‌خود برطرف شود و خطر سرایت نداشته باشد؟

فیستول به‌ندرت خودبه‌خود درمان می‌شود. در بیشتر موارد نیاز به جراحی یا لیزر وجود دارد. در هر صورت این بیماری برای اطرافیان هیچ خطر سرایتی ندارد، اما برای بیمار می‌تواند مشکلات جدی ایجاد کند.

آیا فیستول خطرناک است اگر درمان نشود؟

بله. نادیده گرفتن عفونت فیستول می‌تواند به آبسه‌های مکرر، التهاب مزمن و حتی آسیب اسفنکتر منجر شود. این خطرات تنها مربوط به خود بیمار است و هیچ ارتباطی با انتقال به دیگران ندارد.

---

 این پرسش‌ها نشان می‌دهد که دغدغه اصلی بیماران همیشه حول محور «آیا فیستول واگیر دارد» می‌چرخد. پاسخ علمی در همه موارد یکسان است: فیستول بیماری غیرمسری است و سرایتی به اطرافیان ندارد، اما درمان آن برای جلوگیری از عوارض در بدن بیمار ضروری است.